سوگند به اسبان دونده ای که همهمه کنان [به سوی جنگ] می تازند ﴿١﴾ و سوگند به اسبانی که با کوبیدن سمشان از سنگ ها جرقه می جهانند ﴿٢﴾ و سوگند به سوارانی که هنگام صبح غافل گیرانه به دشمن هجوم می برند ﴿٣﴾ و به وسیله آن هجوم، گرد و غبار فراوانی بر انگیزند ﴿٤﴾ و ناگاه در آن وقت در میان گروهی دشمن در آیند؛ ﴿٥﴾ [که] قطعاً انسان نسبت به پروردگارش بسیار ناسپاس است، ﴿٦﴾ و بی تردید خود او بر این ناسپاسی گواه است، ﴿٧﴾ و همانا او نسبت به ثروت و مال سخت علاقه مند است [و به این سبب بخل می ورزد.] ﴿٨﴾ آیا نمی داند هنگامی که آنچه در گورهاست برانگیخته شود. ﴿٩﴾ و آنچه در سینه هاست پدیدار گردد، ﴿١٠﴾ بی تردید در آن روز پروردگارشان نسبت به آنان آگاه است [و بر پایه اعمال نیک و بدشان به آنان پاداش و کیفر دهد.] ﴿١١﴾