ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قوم خود را پیش از آنکه عذابی دردناکبه آنان رسد، بیم ده. ﴿١﴾ گفت: ای قوم من! همانا من شما را بیم دهنده ایآشکارم، ﴿٢﴾ که خدا را بپرستید و از او پروا کنید و از من اطاعت نمایید، ﴿٣﴾ تا خدا گناهانتان را بیامرزد و شما را تا زمانی معین مهلت دهد. اگر آگاهی داشته باشید [توجه خواهید کرد که] بی تردید هنگامی که اجل خدایی فرا رسد، تأخیر نخواهد داشت. ﴿٤﴾ گفت: پروردگارا! همانا قوم خود را شب و روز [به آیین توحید] دعوت کردم، ﴿٥﴾ ولی دعوت من جز بر فرارشان نیفزود، ﴿٦﴾ و من هرگاه آنان را دعوت کردم تا آنان را بیامرزی، انگشتان خود را در گوش هایشان کردند و جامه هایشان را به سر کشیدند و بر انکار خود پافشاری ورزیدند و به شدت تکبّر کردند، ﴿٧﴾ آن گاه آنان را آشکارا دعوت کردم، ﴿٨﴾ سپس آشکار و پنهان آنان را خواندم. ﴿٩﴾ پس [به آنان] گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره بسیار آمرزنده است. ﴿١٠﴾