به روز قیامت سوگند می خورم، ﴿١﴾ و به نفس سرزنش گر قسم می خورم. ﴿٢﴾ آیا انسان گمان می کند که ما هرگز استخوان هایش را جمع نخواهیم کرد؟ ﴿٣﴾ چرا در حالی که تواناییم که [خطوط] سر انگشتانش را درست و نیکو بازسازی کنیم، ﴿٤﴾ [نه اینکه به گمان او قیامتی در کار نباشد] بلکه انسان می خواهد [با دست و پا زدن در شک و تردید] فرارویش را [از اعتقاد به قیامت که بازدارنده ای قوی است] باز کند [تا برای ارتکاب هر گناهی آزاد باشد!] ﴿٥﴾ [با حالتی آمیخته با تردید] می پرسد: روز قیامت چه وقت است؟ ﴿٦﴾ پس هنگامی [است] که چشم [از سختی و هولناکی آن] خیره شود، ﴿٧﴾ و ماه تاریک و بی نور گردد، ﴿٨﴾ و خورشید و ماه به هم جمع شوند. ﴿٩﴾ آن روز انسان گوید: گریزگاه کجاست؟ ﴿١٠﴾ این چنین نیست، هرگز پناهگاهی وجود ندارد. ﴿١١﴾ آن روزقرارگاه [نهایی] فقط به سوی پروردگار توست. ﴿١٢﴾ آن روز است که انسان را به اعمالی که از دیرباز یا پس از آن انجام داده، آگاه می کنند. ﴿١٣﴾ بلکه انسان خود به وضع خویش بیناست. ﴿١٤﴾ و هر چند [برای توجیه گناهانش] بهانه ها بتراشد ﴿١٥﴾ [پیش از پایان یافتن وحی به وسیله جبرئیل] زبانت را به حرکت در نیاور تا در خواندن آن شتاب ورزی. ﴿١٦﴾ بی تردید گردآوردن و [به هم پیوند دادن آیات که بر تو وحی می شود و چگونگی] قرائتش بر عهده ماست، ﴿١٧﴾ پس هنگامی که آن را [به طور کامل] خواندیم، [به همان صورت] خواندنش را دنبال کن. ﴿١٨﴾ سپس توضیح و بیانش نیز بر عهده ماست. ﴿١٩﴾