سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش ﴿١﴾ و به ماه هنگامی که از پی آن برآید ﴿٢﴾ و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند ﴿٣﴾ و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد ﴿٤﴾ و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد ﴿٥﴾ و به زمین و آنکه آن را گستراند ﴿٦﴾ و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود، ﴿٧﴾ پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد. ﴿٨﴾ بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد. ﴿٩﴾ و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد. ﴿١٠﴾ قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد، ﴿١١﴾ زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست. ﴿١٢﴾ پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید] ﴿١٣﴾ ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛ ﴿١٤﴾ و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد. ﴿١٥﴾