چنین نیست که شما می‌پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‌دانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‌قید و شرط را)! ﴿٢٠﴾ و آخرت را رها می‌کنید! ﴿٢١﴾ (آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است، ﴿٢٢﴾ و به پروردگارش می‌نگرد! ﴿٢٣﴾ و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است، ﴿٢٤﴾ زیرا می‌داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‌شکند! ﴿٢٥﴾ چنین نیست (که انسان می‌پندارد! او ایمان نمی‌آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد، ﴿٢٦﴾ و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!» ﴿٢٧﴾ و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند، ﴿٢٨﴾ و ساق پاها (از سختی جان‌دادن) به هم بپیچد! ﴿٢٩﴾ (آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود! ﴿٣٠﴾ (در آن روز گفته می‌شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند، ﴿٣١﴾ بلکه تکذیب کرد و روی‌گردان شد، ﴿٣٢﴾ سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمی‌داشت! ﴿٣٣﴾ (با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر! ﴿٣٤﴾ سپس عذاب الهی برای تو شایسته‌تر است، شایسته‌تر! ﴿٣٥﴾ آیا انسان گمان می‌کند بی‌هدف رها می‌شود؟! ﴿٣٦﴾ آیا او نطفه‌ای از منی که در رحم ریخته می‌شود نبود؟! ﴿٣٧﴾ سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت، ﴿٣٨﴾ و از او دو زوج مرد و زن آفرید! ﴿٣٩﴾ آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟! ﴿٤٠﴾

آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟! ﴿١﴾ ما انسان را از نطفه مختلطی آفریدیم، و او را می‌آزماییم؛ (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم! ﴿٢﴾ ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس! ﴿٣﴾ ما برای کافران، زنجیرها و غلها و شعله‌های سوزان آتش آماده کرده‌ایم! ﴿٤﴾ به یقین ابرار (و نیکان) از جامی می‌نوشند که با عطر خوشی آمیخته است، ﴿٥﴾